شاید تغییر کرده باشم.  شاید هنوز هم خیلی های اینا هنوز منم. مهم نیست. مهم هم نیست آدم خوبه باشم. مهم اینه که متفاوت باشم.متفاوت نگاه کنم. متفاوت زندگی کنم.

پر از حرفم. پر از فلسفه‌. پر از تصویر.
و هوا که چه سنگین می‌شود گاهی.

تقدیم به پدر وبلاگ نویسان ایران.. کسی که یکی از انگیزه های من برای وبلاگ نوشتن  بود.کسی که بارها وبلاگش را ُ نوشته هایش را خوانده بودم. وهمیشه او را می ستاییدم:  محمد علی ابطحی  «:

شما دوست‌داشتنی‌ترین دروغ‌گوهای دنیا هستید! شما را دوست دارم به خاطر همه‌ی وجودتان. شما را دوست دارم به خاطر این که پیکر نیمه‌جنان‌تان، در بیدادگاه‌های ستم، پایه‌های استبداد را می‌لرزاند. هرچه گفتی به گوش ما خوش آمد. شاید فکر کنید نیده و نشنیده از حرف‌های‌تان دفاع می‌کنم. نه! البته چون من فقط چشمان شما را دیدم. ولی هرچه بود ر آن چشم‌ها بود. حرف‌های شما، چون حرف‌های شما نبود، به گوش‌های من راهی نداشت و اگر تا ابد هم همین‌ها را بگویی و از فاصله‌ی یک قدمی هم بگویی من آن‌ها را باور نخواهم کرد

گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام

و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهایتان زخم دار است

با ریشه چه می کنید؟

گیرم که بر سر این باغ بنشسته در کمین پرنده اید

پرواز را علامت ممنوع میزنید

با جوجه های نشسته در آشیان چه می کنید؟

گیرم که می کشید

گیرم که میبرید

گیرم که می زنید

با رویش ناگزیر جوانه چه میکنید؟

 ندا از ماست

نوشته: ر. پدرام

ندا نماد همه شهیدان جنبش دادخواهی مردم ایران است

 تا ما را خاموش کنند

تو را به آتش کشیدند

فریاد ما تُـنـدر شد

و خاموشی تو ولوله در جهان انداخت.

تورا زدند تا آهی به لب نیاید

و آه ها عصیان شد.

تو را زدند

تا دست های به آسمان رفته بی رمق شوند

و دست ها مشت  شدند.

تو را زدند

تا ما سخن از حق  نرانیم

و جهان دادخواه تو گشت .

پرنده را نشانه رفتند تا  پرواز را بشکنند.

ولی پرواز،

 بیکران،

چون زمین و چون زمان

 همچنان

پر توان  است و بی زوال.

از تهران تا توکیو ،

از کامچاتکا تا کالیفرنیا

بر بیداد  شوریده اند،

 بیدادی  که بر تو رفت،

و امروز از سیدنی تا سوئد

 دست در دست ما نهاده اند

که ندا، ندای ماست

 ندا در ماست ،

ندا از ماست.